बद्लेकी म…

स्मिता गुरुङ 
पोखरा (हाल द.कोरिया)

मानिसका चाहना इच्छा आकांक्षा असिमित हुन्छन । सायद त्यही चाहाना लाई पुरा गर्नलाईनै भन्नु पर्‍यो ३ वर्ष पहिला म रोजगारीको सिलसिलामा कोरिया आईपुगे । त्यो दिन कसरी भुल्न सक्छु र म मनमा नयाँ उमङ,हर्ष र धेरै सपना सत्यता म परिणत भएको दिन,सायद मुग्लानी नगरमा गएर जीवनमा परिवर्तन हुन्छ कि भन्ने अपेक्षा वास्तविकतामा पुरा गर्ने सुरमा लम्कदै थिए ।
आरिराङ टेलिभिजनमा देखेको डायनामिक कोरिया एअरपोर्ट देखी कम्पनी सम्मको बाटोमा देखेकी थिए । गगनचुम्बी भवन जसले आकाशलाई नै छेड्ने गरी ठदिएका थिए । तिब्र गतिमा गूडेको गाडीमा बसेर बाहिर नियाल्दा म छुट्टै संसारमा प्रवेश गरेको महशुस भईरहेको थियो । म चडेको गाडीले बिकासको उच्चतम प्रयोग भएका लम्पसार परेर सुतेका बाटो हरु छिचल्दै कम्पनीमा ल्यायो जहाँ मेरो उर्जासिल समय ५ वर्ष खर्चिनु थियो ।
साँचो भन्नु पर्दा म नेपालमा कम्पनी समेत देखेकी थिईन भन्दापनी हुन्छ । भनेपछी कामगरेको अनुभव हुने कुरा नै भएन, तर मेरो उत्सहा भविश्यलाई बादल्ने मेरो सोचले गर्दा अदक्ष्य कामदार भएपनी गार्हो महशुस गरिन । बुवाआमा साथीभाइ नसम्झने सवाल हुन्थेन तरपनी नयाँ परिवेश नयाँ संसारमा रहेकोले फोनको माध्यम बाट असेट मेट्टाएर बस्दा नयाँ साथीको उपस्थिती नयाँ भाषाको प्रयोगले वास्तविक प्रभासी जीवन सुरु गर्दै थिए । भाषा नबुजेर गाली खाँदा रोएका दिन वास्तवमानै नौलो अनुभव थियो । चाइनिज र कोरियान साथी हरुको बिचम म नेपाली महिलाको उपस्थितीले बहुभाषा बहुसांस्क्रिती कती महत्वो हुन्छ प्रस्ट पारेको थियो ।
मलाई कोरियाले जिउन सिकाको छ । जीवन सँग लड्न सिकाएको छ । समयलाई सही ठाँउमा सदुपयोग गर्न सिकाएको छ । म अझै पनि सम्झिन्छु म नेपालमा समुहमा साथीहरु सँग रमाइलो गर्ने, बाबुआमा सँगको सामिपले गर्दा होला वर्तमान लाई मात्र मुल्यङ्कन गर्ने बानी थियो ।
अचेल समुहमा रमाउने बानी काम संग रामाउने पो बनेको छ । अचम्मित बन्दै छु मित्रताको रुपमा मेहनत लाई पो पाएकी छु । तर कोरियाले मलाई कठिन परिश्रम गर्नलगाइ समयलाई छोपेर भविश्यलाई सार्थक तुल्याउने साहास दिएको छ । मानव स्वभाव होला सुखको लागि दु:ख गर्न पछी हट्दैन तर हो त्यही सुखको लागि मलाई कर्मयोगी बनाएको छ कोरियाले मलाई ।
अहिले मेरा अभिभावकले भनेका कुरा सम्झिन्छु बेलाबेलामा गलत रहेछ कि त्यो सोचाई जस्तो लाग्छ किनकी हामीले कल्पना गरे जस्तो हुन्न, हन्डर दु:ख हुन्छ भनी केटी मान्छे संघर्स गर्न कठिन हुन्छ भनी ब्यक्त गर्नुहुन्थ्यो । तर म त निर्धक्क भन्छु मेरो निर्णय सही नै रहेछ, मलाई स्वाभिमान परिश्रमी र समयलाई चिन्ने मौका दिन्छ, देश प्रतीको माया र भावना चिन्ने हैसियत बनाउछ ,साथै चिन्ता भने अवश्य हुँदो रहेछ बद्लेकी मलाई देशको अवस्थाले बदल्ने त हैन ?